ΣΥΝΝΕΦΑ

* ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΗ Κυριακή.

Μαύρη, σαν τους θηριώδεις «μαύρους» της Ξάνθης που έκαναν μια χαψιά την ΑΕΛάρα, και χάλασαν κυριακάτικα την ψυχολογία της πόλης...

Να είσαι, λέει, αυτήν την εποχή ...νεοδημοκράτης (και να χάνεις στα γκάλοπ) και ΑΕΛάρας (να χάνεις στο γήπεδο).

Και να σε ρωτάει και η γυναίκα σου: «Μωρό μου, πού θα με πας σήμερα;».

Κάπου εκεί... τρελαίνεσαι ο άνθρωπος...

* * *

* ΓΚΑΛΟΠ

ΤΙ... τσουνάμι και αυτές οι δημοσκοπήσεις... Ξεκίνησαν προ ημερών δίνοντας ένα προβάδισμα 0,6% στο ΠΑΣΟΚ, και έφτασαν μέχρι το...2,7% στα χθεσινά αθηναϊκά φύλλα.

Πολιτικά το ζήτημα εξηγείται: Το «φούσκωμα» του ΣΥΝ που είχε αγγίξει (αφύσικα) το 17%, τι άλλο ήταν από δυσαρεστημένες πασοκικές ψήφους; Τώρα, βλέποντας ότι η κυβέρνηση δεν τραβάει, μέρος αυτών των ψηφοφόρων, κάνουν την...καρδιά τους πέτρα, καταπίνουν το...μουρουνέλαιο (Γιωργάκης) και επαναπατρίζονται στο φυσικό τους χώρο. Αφήνοντας στο ΣΥΝ το (πιο λογικό) ποσοστό του 10%.

 

* * *

* Ο ΚΑΘΕΝΑΣ βέβαια καταλαβαίνει ότι το ξαφνικό ξεπέταγμα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι επίτευγμα του Γιώργου. Και ας μη χαίρονται τυχόν «παπανδρεϊκοί». Απλά ο κόσμος, βλέποντας ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να κάνει σοβαρή αντιπολίτευση με ιδέες και προτάσεις, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Και να στείλει μήνυμα...

* * *

* ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ευγνωμοσύνη λοιπόν στους γκαλοπατζήδες. Διότι είναι οι μόνοι που μπορούν να κλονίσουν τους «αλογοσκούφηδες» και τους ομοειδείς τους.

Είδατε πώς το γύρισε κιόλας ο Αλογοσκούφης με τα τεκμήρια;

«Ελάτε καλέ, ποια τεκμήρια; Κάτι τεκμηριούλια θα βάλουμε, ούτε που θα τα καταλάβετε χρυσούλια μου... Εμείς, είμαστε καλοί άνθρωποι εμείς...».

Όλοι μαζί: «O-pi- ni- on» «O-p-ini- on» O- pi- ni-on»

 

ΠΕΡΙ ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

 

ΕΙΝΑΙ προφανές πάντως ότι, μετά από όλα αυτά, «η κυβέρνηση κάτι πρέπει να κάνει».

Στα ελληνικά πράγματα, η πρώτη...σκέψη που έρχεται στο μυαλό είναι ο ...ανασχηματισμός.

Γράφοντας όμως συνεχώς για ανασχηματισμό –ειδικά ο τύπος της αντιπολίτευσης- στριμώχνει ακόμη περισσότερο τον Καραμανλή, που ασφαλώς δεν θέλει να δείξει ότι υποκύπτει στις πιέσεις τώρα.

Σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο ότι, προσώρας, όλοι οι υπουργοί θα (συμ)μαζευτούν. Μέχρι να ... «ομαλοποιηθεί» η κατάσταση και να βγουν από τα ναρκο(βατο)πέδια...

Αλλά πλανώνται αν νομίζουν ότι με την ίδια τακτική, τα ίδια μυαλά και την ίδια πολιτική, θα μπορέσουν να ξαναδείξουν την... πλάτη τους στο ΠΑΣΟΚ. Θέλει σοβαρή δουλειά για να ανακτηθεί η χαμένη εμπιστοσύνη του κόσμου.

Και κυρίως ο κόσμος θέλει να δει τον πρωθυπουργό. Η... ρουσοπουλικής εμπνεύσεως πολιτική «τον κρύβουμε» για να μην εισπράττει τη φθορά, μάλλον εξέπνευσε τα λοίσθια. Ο Καραμανλής πρέπει να βγει από το καβούκι του, λένε στα καφενεία και έχουν δίκιο...

 

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΚΑΤΑΤΑΞΕΙΣ

 

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ανακατατάξεις στην εμπορική ιστορία της Λάρισας, με το ταυτόχρονο σχεδόν άνοιγμα τόσων νέων εμπορικών κέντρων στην πόλη.

Την Τετάρτη, ανοίγει το «Gaea», το εμπορικό κέντρο της Ένωσης Συνεταιρισμών, με σλόγκαν: «έλα στο δικό μας κέντρο», και φανερό επικοινωνιακό στόχο να πείσει τους Λαρισαίους ότι δεν πρόκειται για ένα ακόμη μεγαθήριο «ξένων» συμφερόντων, αλλά μια επιχείρηση που γεννήθηκε στη Λάρισα και απευθύνεται σε Λαρισαίους.

Τον Οκτώβριο, πάλι, προετοιμάζεται να ανοίξει, στην εθνική Λαρίσης – Αθηνών το «Pantheon Plaza», ενώ σε φάση προετοιμασίας είναι και το IKEA.

Για όσους δεν κατάλαβαν το μέγεθος των δυο εγχειρημάτων, μιλάμε για καμιά....διακοσαριά στεγασμένα μαγαζιά κάθε είδους που θα προστεθούν στο δυναμικό της πόλης.

Δικαίως ανησυχούν οι έμποροι του κέντρου που τις τελευταίες δεκαετίες «βομβαρδίζονται» από την περιφέρεια, στην οποία πάει πλέον η αγορά της πόλης. Συν οι «λαϊκές αγορές», συν το παζάρι κάθε Σεπτέμβριο και στο οποίο «βολεύονται» κάμποσα νοικοκυριά με τα χρειώδη, πόσο να αντέξεις και πόσους κραδασμούς να απορροφήσεις.

Αλλά, βέβαια, σε μια ελεύθερη οικονομία δεν υπάρχουν «προστατευτισμοί». Ισχύει το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», και μόνο οι έξυπνες κινήσεις και η εξειδίκευση μπορεί να αποτελέσει το αντίδοτο.

 

ΧΩΡΙΣ Ι.Χ.

ΧΩΡΙΣ αυτοκίνητο σήμερα (ναι, μόνο σήμερα…) και ο υφυπ. Εσωτερικών κ. Χρ. Ζώης, ως επικεφαλής του αρμόδιου φορέα για την κίνηση των αυτοκινήτων των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα, με εγκύκλιό του «παρακαλεί» υπουργούς, υφυπουργούς, γεν. γραμματείς υπουργείων και περιφερειών κ.ο.κ., να αποφύγουν σήμερα τη χρήση των υπηρεσιακών αυτοκινήτων και να χρησιμοποιήσουν για τις μετακινήσεις τους τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Με δεδομένο ότι η έπαρση και η αλαζονεία του Έλληνα που, πολιτευόμενος, αποκτά εξουσία, αρχίζει από τη στιγμή που η πολιτεία του διαθέτει υπηρεσιακό αυτοκίνητο (το οποίο φαντάζεστε πως αλλιώς χρησιμοποιεί), η παραχώρηση που του ζητείται είναι πράγματι σημαντική. Θα το αντέξουν Χρήστο Ζώη;

Δ. Χατζ.

* * *

ΖΩΗ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

 * ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΗΚΕ καμιά εικοσιπενταριά κοινόχρηστα ποδήλατα ο Δήμος Λαρισαίων, μήπως και πείσει κανέναν δημότη να κυκλοφορεί «δικυκλιστί» στο κέντρο, αλλά...πού... Την προηγούμενη φορά που το είχε επιχειρήσει, τα ποδήλατα κατέληξαν να ...σκουριάζουν σε κάποια δημοτική αποθήκη!

* * *

ΔΕΝ μας λείπουν τα ποδήλατα... Γεμάτες είναι οι πυλωτές των πολυκατοικιών από δαύτα... Η συνήθεια και η διάθεση να τα χρησιμοποιούμε λείπει... «Τεμπέλικη» ράτσα γενικώς η λαρισαϊκή, φταίει και ο Δήμος με τον πολύ κακό σχεδιασμό των (όποιων) ποδηλατόδρομων, οπότε και οι λιγοστοί φαν του ποδηλάτου αποθαρρύνονται...

* * *

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΕΙ

ΤΙ μας λέει πάλι αυτός ο ανήσυχος συμπολίτης, ο χημικός Ζήσης Αργυρόπουλος;

- Να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε «σκοτώσει» ήδη ποτάμια όπως ο Πηνειός, ο Τιταρήσιος και ο Ενιπέας και -άρα- πώς μπορεί να μιλάμε για ζωή σ΄ αυτά;

- Να μάθουμε να ζούμε με τις κλιματικές αλλαγές και την ανομβρία και να σχεδιάζουμε με αυτές τις παραμέτρους ως δεδομένες;

- Να προσαρμόσουμε τη γεωργία σε λιγότερο υδροβόρες καλλιέργειες αντί να εκτρέπουμε ποτάμια;

- Να αλλάξουμε καταναλωτικές και διατροφικές συνήθειες, τρόπο ζωής και μετακίνησης στην πόλη;

- Μα κυρίως, να «τη δουν αλλιώς» οι πολιτικοί και αντί να οραματίζονται μεγάλα έργα μέσα από τους Μεσογειακούς, να σκεφτούν πώς μπορούν να τους εκμεταλλευτούν για μια αλλαγή νοοτροπίας;

Τι μας λες βρε Ζήση και μας έβαλες σε βαθιές σκέψεις Κυριακάτικα…

Αλλά, γίνονται αυτά εδώ; Και από ποιον;

Δ. Χατζ.

* * *

ΟΙ ΑΛΛΟΙ...

ΤΟ συνηθίζει ο Έλλην... Δεν φταίει αυτός, φταίνε οι άλλοι...

«Δεν φταίει η κυβέρνηση, φταίνε οι Αμερικανοί που θέλουν να φάνε τον Καραμανλή που «τακίμιασε» με τον Πούτιν, και βάλανε τις εφημερίδες τους να τον βαράνε», λένε τώρα οι νεοδημοκράτες.

Παλιά, τακτική... Το έκαναν και οι ΠΑΣΟΚοι τον καιρό της ηγεμονίας τους...

Και βέβαια, τα καλόπαιδα πέραν του Ατλαντικού, προφανώς και δεν...ενθουσιάστηκαν με την ελληνορωσική προσέγγιση. Πλην όμως δεν φταίνε αυτοί για την κακή κατάσταση της οικονομίας, τις μεγάλες «αρπαχτές» και τα συναφή που βλέπουμε...

Συνέλθετε μπρε...

 

ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΓΙΝΕ...

ΕΑΝ συνηθίζατε να πηγαίνετε στο «Αλκαζάρ», θα τρομάζατε... Από τη μεγάλη...λεωφόρο που κατασκευάστηκε στο πλαίσιο των έργων του Περιφερειακού και η οποία φέρνει (χωρίς...λόγο) τα αυτοκίνητα μέσα στο μοναδικό πνεύμονα πρασίνου της Λάρισας.

Ο δρόμος (που κατακερμάτισε τη γραφική –και χρήσιμη- οδό «Μπάι- Πας») είναι έτοιμος να ασφαλτοστρωθεί. Το κακό έγινε... Και ελάχιστες αντιδράσεις –δυστυχώς- ακούστηκαν προς Περιφέρεια και Δήμο...

 

 

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

 

Η σωτηρία της ψυχής

 

Σε πιάνει καμιά φορά μια απογοήτευση... Άνθρωπο δεν έχεις όρεξη να δεις.

 Να φύγεις θέλεις, να απομονωθείς και να κλειστείς κάπου απόμερα, να μη σε βλέπει μάτι ανθρώπου, παρά μονάχα το μάτι του Θεού να σε θωρεί και με το Θεό μονάχα να συνομιλείς...

Μετά, σου έρχονται στο μυαλό οι φήμες που κατά καιρούς έχεις ακούσει... Στο Άγιο Όρος, λένε, στο «Περιβόλι της Παναγιάς» να πας, εκεί που γαληνεύει η ψυχή...

Κάπως έτσι, ακολουθείς το μύθο σου... Το φαντασιακό πιάνει δουλειά και αναχωρείς. Συνήθως με κάποιο φίλο που καταφεύγει συχνά εκεί, ξέρει τα κατατόπια, ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις, που κανονικά εσύ, ο «πρωτοείσακτος» στο Όρος, δεν έχεις τρόπο να συναντήσεις και να βιώσεις.

Κάπως έτσι αναχώρησα, πριν από κάμποσα χρόνια, με μια μεγάλη περιέργεια, για το Άγιο Όρος. Με διάθεση αποξένωσης και ανακάλυψης του εαυτού...

Εκείνη την εποχή, έχοντας την ευθύνη για τα «Παραπολιτικά» σχόλια της εφημερίδας ζούσα μια καθημερινή παράνοια και περνούσα το χρόνο μου με ένα τηλέφωνο στο αυτί, ακούγοντας καθημερινά κουτσομπολιά, τα πιο απίθανα της πόλης. Πολιτικοί και κομματικοί παράγοντες, απλοί πολίτες, «επώνυμοι» και ανώνυμοι και ακόμη, διευθυντές υπηρεσιών, αργόσχολοι, ρουφιάνοι, αλλά και καλοπροαίρετοι, εν ολίγοις, όλα τα «λουλούδια» του μπαξέ, τηλεφωνούσαν για να μου διαρρεύσουν σχόλια, να κάνουν κουτσομπολιό, να καρφώσουν αλλά και να μάθουν ποιος τους «κάρφωσε», να καταγγείλουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ζητήσουν να προβληθούν, να πάρουν και να δώσουν πληροφορίες... Τίποτε το περίεργο... Ό,τι συμβαίνει στο μικρόκοσμο των εφημερίδων και της τοπικής δημοσιότητας. Ενδιαφέρουσα κατάσταση, εντάξει, ικανή όμως να σε φτάσει στα όρια της κόπωσης. Να σε ρίξει στην ανία, στο «μπάφιασμα», και να σου δημιουργήσει φιλοσοφικά ερωτήματα περί της ανθρώπινης κακίας και χαμέρπειας. Έτσι, η προοπτική της φυγής κάποιων ημερών στο Όρος, μου είχε φανεί τότε λυτρωτική...

Πηγαίνοντας με θετική διάθεση στο Όρος, τα προσπερνάς όλα... Και τις περίεργες διατυπώσεις στις οποίες υποβάλλεσαι, και την αναμονή κάμποσων ημερών μέχρι να γίνεις δεκτός και τα χρήματα που καλείσαι να καταβάλεις – τη στιγμή που νόμιζες ότι αυτοί οι σπλαχνικοί και φιλοσοφημένοι γέροντες είναι υπεράνω όλων αυτών των εγκόσμιων λεπτομερειών. Πας εκεί να καταθέσεις την ψυχή σου. Με την προσμονή να αγγίξεις κάτι από τη βυζαντινή μαγεία, τη μοναστηριακή λιτότητα, ανθρώπους που έχουν περάσει την κοσμική «γραμμή» και έχουν κατακτήσει μια διαφορετική, στοχαστική ενόραση του μάταιου κόσμου μας.

 Η Δοχιάρειος Μονή, η πρώτη στην οποία μας αποβίβασε το καραβάκι που πήραμε από την Ουρανούπολη, δικαίωσε τις προσδοκίες μας. Ήταν ένα μοναστήρι λιτό. Η ρετσίνη του πεύκου που είχε ποτίσει το τέμπλο της εκκλησιάς, αναμιγνυόταν με το άρωμα του θυμιάματος και μέσα στη μαγεία της βραδινής λειτουργίας, αρκούσε για να σε ταξιδέψει σε κόσμους και καιρούς αλλοτινούς... Τα σκελετωμένα και άυπνα πρόσωπα των καλογέρων, τα βρόμικα τριμμένα ράσα, και οι εικόνες των Αγίων που λες και σε κοιτούσαν με αυστηρή καλοσύνη, λάμβαναν άλλες διαστάσεις, απόκοσμες στο φως των κεριών που τρεμόπαιζε. Παντού ησυχία, μόνο ο γλυκός ήχος μιας μονοφωνικής ψαλμωδίας συμπλήρωνε το σκηνικό... Σαν να μπήκαμε στη μηχανή του χρόνου και μας αποβίβασε στο Βυζάντιο στα χρόνια της μεγάλης του ακμής...

Στη Μονή αυτή, γνωρίσαμε απλά ανθρωπάκια... Που σε καλωσόριζαν με κόκκινο καρυδάτο λουκούμι και τσίπουρο, που η κάθε κουβέντα τους ήταν απλή και φυσική...

 

Έπρεπε ίσως να μείνουμε εκεί... Στις ταπεινές και ειδυλλιακές αυτές εικόνες ενός Όρους αγνού, ταπεινού, ήσυχου και μιας κοινότητας καταδεκτικής στον βασανισμένο επισκέπτη. Εκεί που οι άνθρωποι σηκώνονταν από τα ξημερώματα και άρχιζαν τη δουλειά. Να σκαλίσουν τον μπαξέ, να σπάσουν πέτρες για το στρώσιμο του νέου μονοπατιού, να δουλέψουν στο εργαστήρι, ή να πάνε για ψάρεμα που θα εξασφάλιζε την τροφή, ο καθένας ανάλογα με το διακόνημά του, και που το βράδυ, όλοι μαζί, προσεύχονταν «υπέρ σωτηρίας των ψυχών».

 

Στη ζωή, στα πάντα υπάρχει ένας μύθος, αλλά πίσω από αυτόν πάντα θα ενεδρεύει η απομυθοποίηση. Εμείς, τη βιώσαμε σε ένα από τα μεγάλα μοναστήρια του Αγίου Όρους- τι σημασία έχει σε ποιο;... Εκεί που τα πλήθη των «πιστών» είχαν μετατρέψει το χώρο σε ένα μικρό τουριστικό πανηγυράκι. Εκεί που η εκκοσμίκευση είχε εισβάλει στην πιο θλιβερή της εκδοχή. Που οι χώροι ήταν ... απογοητευτικά πολυτελείς για μοναστήρι, και που τα καλώδια του ηλεκτρικού ρεύματος είχαν αρχίσει να δικτυώνουν κελιά, ναούς, τις τράπεζες του φαγητού, τους κοινόχρηστους χώρους, τα πάντα, αφαιρώντας τη μαγεία του πρωτόγονου μοναχισμού.

Πώς να ηρεμήσεις εκεί, πώς να βρεις τη γαλήνη πού γυρεύεις;

 

Εκεί ήταν που μας δέχθηκε ο αναπληρωτής ηγούμενος, που ο φίλος μου τον γνώριζε από παλιά. Μας μίλησε για το μοναστήρι. Ήταν δυσαρεστημένος και μιλούσε με ένταση:

-Άστα, με έριξαν, είπε... Είχαμε εκλογές τις προάλλες και ήμουν υποψήφιος. Κανονικά έπρεπε να εκλεγώ εγώ ηγούμενος, αλλά έγινε πλεκτάνη... Κουβάλησαν τους μοναχούς από τις σκήτες της Κρήτης που είναι γραμμένοι στη δύναμη του Μοναστηριού μας αλλά δεν πατάνε ποτέ, και αλλοίωσαν το αποτέλεσμα...

 

Δεν μίλησα... Από ευγένεια, αλλά και γιατί το βρήκα ανώφελο. Η πολιτική και –κυρίως- η παραπολιτική, οι μικρο-ίντριγκες και τα πάθη για την εξουσία, όλα αυτά που με κατάτρυχαν ως συντάκτη παραπολιτικής στήλης, επαναλαμβάνονταν τώρα μπροστά μου... Μεταξύ ανθρώπων που είχαν φύγει για να αφήσουν υποτίθεται πίσω τους όλα αυτά, ακολουθώντας την εντολή Του: «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...».

 

Είναι ασφαλώς άδικο να χαρακτηρίσει κανείς συλλήβδην το Όρος, από μια μεμονωμένη περίπτωση. Η προσκυνηματική αυτή εμπειρία, μου ήλθε ωστόσο φευγαλέα στο μυαλό, τώρα που, και πάλι, ένας από τους ταγούς του Άθω κατηγορείται για παράνομες δοσοληψίες με οικόπεδα.

 

Δύσκολο πράγμα «η σωτηρία της ψυχής», λέω καμιά φορά μέσα μου... Τα πάθη των ανθρώπων, το κυνήγι του πλούτου και της εγκόσμιας εξουσίας δεν είναι εύκολοι αντίπαλοι. Θα μας κυνηγούν, όλους εμάς, τους έκπτωτους της Εδέμ, μέχρι που η γη να δεχτεί για πάντα το κουφάρι μας. Είμαστε βασανισμένοι άνθρωποι, μοναχικά πλάσματα που περιφερόμαστε αντάμα με το κακό... Κα με την αυταπάτη πως με την απομόνωση θα το αποφύγουμε και θα σωθούμε... Μα δεν νικιέται έτσι...

Το κακό νικιέται με το καλό, με την αγάπη και την αλληλεγγύη... Τη μάχη για τη λύτρωση την κερδίζεις στα λερά νοσοκομεία, στις φυλακές, στα άσυλα των ναρκομανών, στα σπιτικά που δυστυχούν και που δεν τολμούμε να διαβούμε θύματα και μεις της επίπλαστης ευτυχίας μας.

Ο Θεός να μας βοηθήσει...

 

ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΛΕΣΗΣ

alkal@mail.gr

 

ΑΙΧΜΗ ενώπιον ΒΙΤΡΙΝΑΣ

(ένας διακειμενικός προβληματισμός)

Με αφορμή το «Σχόλιο της Δευτέρας» της περασμένης εβδομάδας για τις βιτρίνες της πόλης, αναγνώστης καταθέτει την άποψη του

«Υπάρχει μεγάλη ''παιδεία'' κατανάλωσης»

Αλέξης Καλέσης

Το ρήμα «στοχάζομαι» προέρχεται από το αρχαίο ουσιαστικό «στόχος» που αρχικώς σήμαινε «αιχμηρός πάσσαλος». Έτσι λοιπόν, η λαρισαϊκή αιχμή-ήτοι στοχαστής-που ακούει στο όνομα Αλέξης Καλέσης καταπιάστηκε και με το ζήτημα της βιτρίνας. Έγραψε χαρακτηριστικά (εφημ.ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,15-9-08):

«Ειδικά σε ένα κοινό όπως αυτό της Λάρισας που άρχισε να ανεβαίνει οικονομικά και να εμφανίζει-αναπόφευκτα-σημάδια νεοπλουτισμού, η βιτρίνα έπαιζε-και παίζει-τον πρώτο ρόλο... Μπροστά σε μια βιτρίνα, κάθισα και υπολόγισα τις τιμές των ρούχων που φορούσε μια και μόνη κούκλα. Σχεδόν 3.200 ευρώ...Τα φώτα στις βιτρίνες παραμένουν. Κρατούν την πόλη ζωντανή και της δίνουν μια ξεχωριστή ομορφιά».

Άρα, έχουμε και λέμε: αφού η βιτρίνα έχει τον πρώτο ρόλο, αυτό σημαίνει ότι δύναται να ασκήσει εξουσία πάνω μας, δηλαδή να μας κάνει δούλους της. Ωστόσο, στον πλατωνικό Γοργία (491e6-7)διαβάζουμε ότι η υποδούλωση είναι ασυμβίβαστη με την ευδαιμονία. Προ της εν λόγω δουλείας όμως, έχει συμβεί κάτι άλλο: έχει καταφέρει (η βιτρίνα) να μας γοητεύσει, μ΄ άλλα λόγια να δημιουργήσει εντός μας ένα ά-τοπον (άνευ δηλαδή συγκεκριμένης προελεύσεως) πάθος, τη γοητεία, η οποία καθιστά υποφερτό το φόβο απέναντι στο άγχος της καθημερινής επι/δια-βίωσης, (ψευδο) υποκαθιστώντας αυτόν τον τελευταίο με την ηδονή της ευχαρίστησης. Με αποτέλεσμα να παρατηρείται-συχνότατα-το εξής τραγελαφικό φαινόμενο: να αισθανόμαστε φτωχοί όταν είναι να αγοράσουμε ένα βιβλίο ή να πάμε σε μία θεατρική παράσταση, και αντίστοιχα πλούσιοι όταν είναι να αγοράσουμε ένα ρούχο «φίρμας» ή να βγούμε σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Μελλοντικά, ίσως με μία άλλη διευθέτηση των επιθυμιών και των ηδονών, να μην μπορούμε να κατανοήσουμε πια πώς κατόρθωσε το εξουσιαστικό σύστημα των τελευταίων, να μας υποτάξει. Δεδομένου ότι, στις μέρες μας, τείνουν πλέον να μετατρέψουν τον συνειδητό άνθρωπο σε ανεγκέφαλο καταναλωτή, πείθοντάς τον για ανάγκες ανύπαρκτες: το άκρον άωτον του καπιταλισμού. Ως εκ τούτου, ενώ το άλλοτε «αμερικανικό» όνειρο έδινε τη δυνατότητα στον πολίτη να παλέψει ατομικά για να κερδίσει χρήματα, το «νεοελληνικό» τωρινό τού μαθαίνει απλά να υποτάσσεται με αντάλλαγμα μια φρούδα ελπίδα (μέσω π.χ. του Τζόκερ) για ένα τσιμεντένιο παράδεισο με πισίνα. Άλλωστε, η μη ικανοποίηση κάθε ορμεμφύτου αποτελεί το αποδιαρθρωμένο θεμέλιο πάνω στο οποίο υψώνεται η ποίηση και η τέχνη, επιτρέποντας στον άνθρωπο να βιώσει-μέσω της φαντασίας-την απρόσιτη μέσα στην καταπιεστική κοινωνία πληρότητα. Γι΄αυτό καλό θα ήταν, να μάθουμε να εμμεσοποιούμε τις ηδονές μας, δηλαδή να τις δημιουργούμε και να τις βρίσκουμε μέσα και απ΄ τους καρπούς του μόχθου μας. Και όχι να γινόμαστε σκλάβοι ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής για τον οποίο ποτέ δεν ρωτηθήκαμε. Διότι σ΄ αυτή την περίπτωση, το μόνο που μας μένει είναι να κάνουμε επιλογές ανελευθεριών--οι τελευταίες είναι κάτι που μας τρέφει και μας παχαίνει, ή τουλάχιστον μας βολεύει! Όμως για να σιχαθούμε την ανελευθερία και να ονειρευτούμε την ελευθερία, τούτο, εναπόκειται σε μία ορισμένη θέληση: στη δική μας θέληση-και συνάμα επιθυμία-να μάθουμε όλο και πιο πολύ να αντικρίζουμε ως ωραίο αυτό που είναι αναγκαίο στα πράγματα--τότε θα κάνουμε τα πράγματα και πιο όμορφα. Αmor fati: ας είναι αυτή η αγάπη μας από δω και πέρα.

Εικάζουμε πως οι Δον Κιχώτες της εποχής μας είναι εκείνοι που έχουν το θάρρος να μη ριζώνουν σε κανέναν από τους τόπους που φτιάχνει η επιθυμία τους, συνεχίζοντας να περιπλανώνται δημιουργικά όντας αδέσμευτοι, αληθινά ελεύθεροι, σ΄ έναν κόσμο όπου «τα μάτια δεν ανταμώνουν τα μάτια, τα χέρια δεν υψώνονται στον ουρανό»*,απομένοντας εν τέλει «χέρια χωρίς ουρανό, μάτια χωρίς ουρανό»*. Ειδεμή, μόνο γυαλί: η βιτρίνα.

 Απόστολος Ζιώγας

 email:apostolosziogas@yahoo.gr

 

Μερικές αλήθειες…

 

ΓΙΑΤΙ πονάνε οι αλήθειες; Μα γιατί παραμένουν αλήθειες ακόμη και για κείνους που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τις δουν ως τέτοιες.

- Για παράδειγμα, ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Λάρισας, αναφερόμενος στην «περίφημη» γέφυρα του Αγιοκάμπου αφού λέει ότι «η αισθητική δεν είναι υποκειμενική», σημειώνει ότι «σε ένα άσχημα δομημένο τοπίο προστέθηκε ακόμη ένα άσχημο στοιχείο».

Με πολύ απλό δε τρόπο εξηγεί πώς γίνονται τα –περισσότερα- πράγματα στην Ελλάδα, όπου

- οι μεν πολιτικοί αφού σκέπτονται και αποφασίζουν για κάτι, δεν σταματούν εκεί αλλά δίνουν κατευθύνσεις και οδηγούν τα πράγματα εκεί που δεν πρέπει. Τα παραδείγματα, δυστυχώς, άπειρα,

- οι δε κατ΄ επίφαση ειδικοί, «επιστρέφουν από τα ταξίδια τους στο εξωτερικό με φωτογραφίες υλοποιημένων έργων, εκφράζουν την επιθυμία τους να τα αντιγράψουν και οι πολιτικοί υιοθετούν αυτόν τον τρόπο παραγωγής Αρχιτεκτονικού Έργου».

Τόσο απλά που συχνά είναι δύσκολο να τα αντιληφθεί κανείς.

* * *

ΜΕΡΙΚΑ ακόμη που πονάνε, από τη θέση της παράταξης «Λαρισαίων Πόλις», όπως αυτή εκφράστηκε κατά τον απολογισμό της Δημοτικής Αρχής.

- Η πόλη μπορεί να έχει νερό και αποχέτευση, αλλά δεν υπάρχει λαϊκή συμμετοχή στη διαχείριση των κοινών. (Είναι αλήθεια).

- Ειπώθηκε από τη Δημοτική Αρχή ότι ο Πηνειός είναι από τα ομορφότερα ποτάμια της Ευρώπης. Η αλήθεια βέβαια είναι τελείως διαφορετική. Ο Πηνειός σαν ποτάμι δεν υπάρχει, είναι ένας «άρρωστος» χείμαρρος…

 

…Μια ψευδαίσθηση…

Το πρόβλημα των ναρκωτικών όχι μόνο υπάρχει. Αλλά διαρκώς μεγεθύνεται. Το ότι δεν «παρελαύνει» στα πρωτοσέλιδα του Τύπου, οφείλεται απλά σε νομικές και ιατρικές παραμέτρους που δυστυχώς βολεύουν ατσαλάκωτους υπουργούς και ξερόλες δημάρχους, οι οποίοι το παρακάμπτουν, απουσία και της κοινωνικής πίεσης.

Η πραγματικότητα βεβαίως είναι εντελώς διαφορετική, έστω και αν περιστασιακά βλέπει το φως της δημοσιότητας. Η ηρωίνη κάνει θραύση και στη Λάρισα, αλλά η πολιτεία ζει στη δική της αποχαύνωση…

 

…Και μια πρόταση.

Κατατέθηκε από τον Γιάννη Σάπκα, ο οποίος προτείνει, το οικόπεδο της Εθνικής Τράπεζας για το οποίο η Δημοτική Αρχή προορίζει (σ.σ: τώρα η απόφαση έχει «υποβιβαστεί» σε «μια σκέψη κάναμε»…), για Μέγαρο Εθιμοτυπίας, να αποτελέσει τον πυρήνα σε μια διαδικασία αποζημίωσης των ιδιοκτητών, στην κατεύθυνση να απελευθερωθούν τα δύο οικοδομικά τετράγωνα έναντι του αρχαίου Θεάτρου.

Απόδειξη αν μη τι άλλο ότι υπάρχουν κι άλλες ιδέες και σκέψεις, οι οποίες –είμαστε βέβαιοι- δεν θα μελετηθούν καν.

Δ. Χατζ.