ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ και αναταράξεις. Καιρικές, αλλά και στη διεθνή οικονομία.
Στον πλανήτη ο κόσμος χάνεται, εδώ... Δαϊλάκηδες αρμενίζουν και Βερυκιοτράγκοπρετεντέρηδες «κελαηδούν» φάλτσα.
Καθημερινό θέατρο σκιών, με τα ίδια πάντα «καραγκιοζάκια» και τους ...απελπιστικά ίδιους καλεσμένους τους- να παρελαύνουν –όπως συμβαίνει χρόνια τώρα- στα κανάλια που παίζουν το παιχνίδι των «επιχειρηματιών» που τα ελέγχουν. Ανία, ακρωτηρισμός της σκέψης, όπως θες πες το.
Πάλι καλά που στον ευλογημένο αυτό τόπο ο καλός Θεούλης –σε πείσμα της ΕΜΥ- μας χάρισε ένα ωραιότατο Σαββατοκύριακο. Από αυτά που σε κάνουν να ευχαριστείς το Θεό που το έζησες...
ΟΙ... ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ
ΑΞΙΖΕΙ, παρόλα αυτά, να παρακολουθεί κανείς αυτήν την εποχή, τους βουλευτές της Ν.Δ. που βγαίνουν στα τηλε-παράθυρα. Οι άνθρωποι, στην προσπάθειά τους να μην περάσουν την «κόκκινη γραμμή» που τους έθεσε ο πρωθυπουργός, δίνουν μαθήματα... υψηλής ρητορικής τέχνης. Λεκτικοί ακροβατισμοί, ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί και η μπάλα μονίμως στην κερκίδα.
Παράδειγμα: -Πρέπει να φύγει ο Ρουσόπουλος;- ερωτώνται. Και η απάντηση-κονσέρβα:
«Κοιτάξτε... Η πολιτική μιας κυβέρνησης είναι μια συλλογική υπόθεση, η οποία καθοδηγείται από τον πρωθυπουργό... Δεν είναι ζήτημα προσώπων, και όλοι έχουμε ευθύνες, και όλοι μαζί πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και να στρωθούμε στη δουλειά διότι ο τόπος, εις την παρούσα διεθνή οικονομική συγκυρία έχει ανάγκη από συσπείρωση, και δεν βλέπετε τι γίνεται διεθνώς, και πάλι καλά που εμείς εδώ μπλα μπλα μπλα...
(Τι να κάνουν οι άνθρωποι; Καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες...)
ΟΜΦΑΛΟΣΚΟΠΗΣΗ
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ πολιτικό πανηγυράκι –συντελούσης και της τηλετύφλωσης- δεν αφήνει τον πολίτη να αντιληφθεί πόσα σημαντικά –σχεδόν κοσμοϊστορικά πράγματα συμβαίνουν ήδη διεθνώς. Όπως η συγκλονιστική δήλωση του Ρώσου Προέδρου Μεντβέντεφ: «Ζούμε, είπε, το τέλος της αμερικανικής οικονομικής παντοκρατορίας...». Τεράστιας σημασίας εξέλιξη... Η Αμερική –διάβαζα χτες- μέσα σε οκτώ χρόνια από υπ’ αριθμόν ένα παγκόσμιος πιστωτής έγινε ο υπ’ αριθμόν ένα παγκόσμιος οφειλέτης (κοστίζει ακριβά το Ιράκ...).
Είναι προφανώς αφελές να μιλήσει κανείς για κατάρρευση των ΗΠΑ, σε τόσο μικρό διάστημα, παρά το «κραχ» των ημερών. Αλλά είναι βέβαιο ότι αυτή η κρίση κάπου θα ξεσπάσει. Σε ένα νέο πόλεμο; Σε ένα νέο ψυχρό πόλεμο στον οποίο αυτή τη φορά δεν θα έχει αντίπαλους τους Ρώσους, αλλά και την Ευρώπη;
Αισθάνεσαι δέος παρακολουθώντας όλα αυτά. Και αναρωτιέσαι πόσο ευήθεις πρέπει να είμαστε όταν μεγιστοποιούμε περιπτώσεις τύπου Δαϊλάκη... Πόσο δεν αφήνουν να σοβαρευτεί αυτή η χώρα. Και γιατί θα είναι πάντα ανέτοιμη για σοβαρή διαχείριση των κρίσεων.
ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
ΑΝ ΕΧΕΙΣ τύχη διάβαινε ΑΕΛάρα μου... Τύχη μεν έχουμε, (και ευνοϊκές διατησίες, παρεμπιπτόντως) ομάδα όμως για «μεγάλα πράγματα» δεν έχουμε και ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Προχθές λ.χ. δεν αξίζαμε να κερδίσουμε τον ΟΦΗ. Πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη.
Βέβαια, ο μέσος οπαδός έχει μια... αμείλικτη λογική: ας μην παίζω καλά, φτάνει να βάζω τους βαθμούς στο σακούλι. Όμως, έτσι, το μόνο που θα πετύχουμε είναι να τερματίσουμε... «αξιοπρεπώς» στη μέση του βαθμολογικού πίνακα, υφιστάμενοι ταυτόχρονα μάλιστα ένα κακό θέαμα. Αλλά αυτή η μετριότητα, το «δημοσιοϋπαλληλίκι», κουράζει και απόδειξη οι κερκίδες του Αλκαζάρ που δεν γεμίζουν πια.
Συμπέρασμα: θέλει χρόνο, κόπο και επιμονή για να δέσει το γλυκό, μήπως και ξαναβρεθεί η χημεία και ξαναγίνουμε η ΑΕΛ του ’80.
ΓΚΑΛΟΠΟ-ΜΑΝΙΑ
ΝΕΑ γκάλοπ και χτες (ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα; Οι γκαλοπατζήδες αναμφίβολα). Τα οποία γκάλοπ δείχνουν μικρή ανάκαμψη της Ν.Δ. και οριακή διαφορά υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Εξηγείται το πράγμα: τα προηγούμενα γκάλοπ...τρόμαξαν τους Νεοδημοκράτες που άρχισαν να ψιλο-συσπειρώνονται.
ΠΟΙΟΣ ΝΑΝΑΙ;
«ΕΛΛΗΝΑΣ Κροίσος, ιδιοκτήτης νησιού...».
Και η νέα εκδοχή: «Έλληνας Υπουργός με off shore εταιρία και μοναστηριακές μπίζνες. Ποιος να ’ναι μωρέ, ποιος να ’ναι...»
ΔΙΚΑΣΤΕΣ
ΕΚΔΗΛΩΣΗ για το ρόλο του δικαστή σήμερα πραγματοποιήθηκε στο Δικηγορικό Σύλλογο Λάρισας.
Ειπώθηκαν πολλά και ενδιαφέροντα... Για το πώς ο δικαστής οφείλει να είναι προστάτης των ελευθεριών και τα τοιαύτα, αλλά...
Αλλά, σήμερα, όταν βγαίνει η κυβέρνηση και ανακοινώνει ότι «για το τάδε σκάνδαλο θα επιληφθεί η δικαιοσύνη», ο κόσμος ένα πράγμα λέει μέσα του:
-Κατάλαβα... Θα το «γκουρλώσουν» κι αυτό. (Όχι οι δικαστές προφανώς...).
ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ
ΔΕΝ ξέρουν τι να πουν πια οι αγρότες για τη βροχή: από τη μια, είναι ευεργετική, καθώς πέφτει στον ξεραμένο τόπο. Από την άλλη, ζημιογόνος για βαμβάκια, σταφύλια, μήλα... Μπρος γκρεμός και πίσω...ΕΛΓΑ.
ΧΡΥΣΗ... ΕΥΚΑΙΡΙΑ
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ μάλλον για την πρώτη προκήρυξη που είδαμε ενόψει των ευρωεκλογών.
Την κυκλοφόρησε (και στη Λάρισα) η «Χρυσή Αυγή» (γνωστή και μη εξαιρετέα οργάνωση) και μας γνωστοποιεί ότι θα κατέλθει στις εκλογές, ενάντια στους... «διεφθαρμένους ψευτοδημοκράτες και στους εγκληματίες μπολσεβίκους».
Οι «μικροί» μύρισαν... ψητό στις ευρωεκλογές και στρώνονται από τώρα στο τραπέζι.
ΛΑΚΚΟΥΒΕΣ
ΣΥΜΠΟΛΙΤΗΣ, μέσω της συναδέλφου στήλης των «Ψιθυριστών», κάλεσε το δήμαρχο Κ. Τζανακούλη να τον πάρει με τη μηχανή και να τον πάει στην Εχεκρατίδα να δει τις κακοτεχνίες από τομές που έγιναν πρόσφατα και έκλεισαν.
Ο δήμαρχος δεν ανέβηκε βέβαια στη μηχανή, αλλά έβαλε τις φόρμες –όπως κάνει κάθε βράδυ- και περπάτησε το δρόμο για να διαπιστώσει «ιδίοις όμμασι» τη ζημιά.
Από κει μας τηλεφώνησε: Ελάτε να δείτε. Δεν υπάρχει τίποτε. Εγώ ξέρω και την τελευταία λακκούβα.
(Οπότε, δεν μένει παρά ο καταγγέλων να πάει στο δήμαρχο και να του εξηγήσει...).
ΜΕΤΑ ΑΠΟ... ΜΙΣΟ ΑΙΩΝΑ
ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΤΗΚΕ στο Λιβάδι το νέο Γυμνάσιο που κατασκεύασε η Νομαρχία.
Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: Το παλιό κτίριο του Γυμνασίου, είχε χτιστεί προ 50ετίας περίπου, με χρήματα των μεταναστών Λιβαδιωτών της Αμερικής που δεν ξέχασαν την πατρίδα τους.
Από τότε –ναι, για 50 ολόκληρα χρόνια- το ορεινό Λιβάδι δεν είχε την τιμή να δεχτεί τη φροντίδα της Ελληνικής Πολιτείας σε θέματα σχολικής στέγης.
(Εννοείται ότι όλες οι κυβερνήσεις είναι σταθερά υπέρ της στήριξης των ορεινών και μειονεκτικών περιοχών!).
ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ
ΤΙ θα γίνει με αυτήν την ιστορία; Ως πότε θα ταλαιπωρείται ο κόσμος;
«Φόρτωσε» ο νομάρχης Λουκάς με την κατάσταση που επικρατεί στην είσοδο της Γιάννουλης και τηλεφώνησε στην Περιφέρεια να διαμαρτυρηθεί.
«Είναι δυνατόν τόσο καιρό και να μην έχετε τελειώσει;», τους ρώτησε.
Ο λόγος βέβαια, για τα έργα αποχέτευσης στην είσοδο της Γιάννουλης που έχουν ως αποτέλεσμα να σημειώνεται μια απίστευτη καθημερινή ταλαιπωρία για οδηγούς – που διέρχονται μέσα από τον οικισμό- και τους περιοίκους που πνίγονται στη σκόνη.
Και ο κ. Κατσαρός κατέληξε: «Δεν καταλαβαίνετε ότι με τον τρόπο αυτό εκθέτετε τον ίδιο τον περιφερειάρχη;».
(Άντε να δούμε αν θα φέρει αποτέλεσμα η παρέμβαση...).
ΜΕ ΣΤΙΧΟΥΣ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ του Δαϊλάκη, μέσα από τους στίχους ενός τραγουδιού:
«Αγάπα μεεε... Μ’ όλα τα λάθη που’ χω κάνει κράτα μεεε...
Ένοχος είμαι απέναντι σου, τα ’παμεεε... Μα σ’ αγαπώ... «(Κώστα μου).
ΠΕΡΙ ΑΝΕΡΓΙΑΣ
ΠΩΣ γίνεται αυτό;
Στελέχη επιχειρήσεων από την Αθήνα, που πρόκειται να ανοίξουν καταστήματα σε νέο εμπορικό κέντρο που ανοίγει σε λίγες μέρες, ήλθαν στη Λάρισα και έψαχναν εναγωνίως να βρουν νέα παιδιά για πωλητές.
Τι εξομολογήθηκαν; Ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρουν προσωπικό –και ειδικά κοπέλες 23 έως 35 ετών- με τα ανάλογα προσόντα, παρά τις επανειλημμένες αγγελίες στην «Ε».
Ναι, στους καιρούς της ανεργίας, υποτίθεται... Προφανώς τα παιδιά μας δεν ψάχνουν απλώς δουλειά, αλλά μια... «καλή δουλειά», όπως την προσδιορίζει το αξιακό σύστημα της νεοελληνικής κοινωνίας.
* * *
ΜΕ την ευκαιρία: μεγάλες επενδύσεις σχεδιάζονται ήδη στη Λάρισα.
Πληροφορίες μας αναφέρουν ότι εκτός από τα εμπορικά κέντρα που ανοίγουν στη Λάρισα αυτήν την εποχή, και άλλα πολυκαταστήματα –διεθνείς κολοσσοί- αναζητούν ήδη ακίνητα, (αυτή τη φορά στο Κέντρο της πόλης) για να ανοίξουν ως το καλοκαίρι.
(Ένας - ένας παιδιά, όλοι θα (μας τα) πάρετε...).
«ΘΕΛΩ ΠΛΥΣΙΜΟ»
ΓΙΑ καλό –προφανώς- τον τοποθέτησαν τον «Πύργο» (το ρομποτικό κάδο απορριμμάτων δηλαδή) στην Πλατεία Ταχυδρομείου... Κατά την τοποθέτησή του βγήκαν και οι σχετικές φωτογραφίες, και όλοι οι αρμόδιοι καμάρωναν. Αλλά μετά τον... εγκατέλειψαν στην τύχη του, ως συνήθως. Έτσι, τώρα, ο κάδος ... «βρωμοκοπάει». Μπόχα και δυσωδία για όσους πλησιάζουν... Αν τον έπλεναν πού και πού; Για το πιο κεντρικό σημείο της πόλης μιλάμε...
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ
Ο τοίχος
Στο νέο δημοτικό νεκροταφείο της Λάρισας, χτίστηκε ένας τοίχος. Υποθέτω, κατόπιν αποφάσεως της αρμόδιας δημοτικής Υπηρεσίας. Οι εργάτες ξεκίνησαν την ανέγερση του εδώ και μερικούς μήνες. Άρχισαν να τοποθετούν κάτι κουφωτούς τσιμεντόλιθους με περίεργο σχήμα. Μου φάνηκε παράξενη κατασκευή, αλλά δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Υπέθεσα ότι πρόκειται απλά για εργασίες βελτίωσης της περίφραξης.
Οι εργασίες εξελίσσονταν μάλλον αργά, πράγμα σύνηθες για δημόσια έργα, αλλά αυτό, στην περίπτωση του τοίχου, δεν είχε και τόση σημασία. Φαντάζομαι ότι και κανείς άλλος δεν ασχολήθηκε με το θέμα, πέραν των εργατών και αρμοδίων της Υπηρεσίας του Δήμου. Άλλωστε, όσοι επισκέπτονται το Κοιμητήριο, συναισθηματικά φορτισμένοι συνήθως, έχουν άλλα στο μυαλό τους. Στην καλύτερη περίπτωση, και εφόσον ο αποθανών δεν τους αφορά άμεσα, φιλοσοφούν συνήθως περί της ματαιότητας του βίου, οικτίρουν τον άτυχο που έφυγε νωρίς, ή νιώθουν να τους διαπερνά ένα ρίγος, πράγμα λογικό αφού έρχονται αντιμέτωποι με την ιδέα του θανάτου. Στη χειρότερη, συζητούν για ένα σωρό καθημερινά πράγματα για την πολιτική κατάσταση ή για άλλους ανθρώπους, κάποτε σοβαρά, ενίοτε δε και χαχανίζοντας.
Δεν πρέπει βέβαια να παρεξηγεί κανείς τους ανθρώπους. Ο καθένας εισπράττει διαφορετικά τις δύσκολες καταστάσεις που μας συμβαίνουν στη ζωή. Καμιά φορά μάλιστα, σκέφτομαι μήπως, στην τελική, είναι μακάριοι όλοι αυτοί που δεν έχουν υποψιαστεί καν ότι ο χώρος των οποίο επισκέπτονται εκείνη τη στιγμή θα είναι κάποτε η κοινή μας κατάληξη και συνεχίζουν να ζουν σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
Τα σκάνδαλα που ταλαιπωρούν για άλλη μια φορά το δημόσιο βίο της χώρας αυτό δεν δείχνουν; Οι άνθρωποι αγωνίζονται, πολεμούν, μηχανορραφούν αδικούν, στο τέλος αποκτούν δύναμη. Η δύναμη φέρνει τον άκοπο πλουτισμό τον οποίο απολαμβάνουν χωρίς καμία τύψη, χωρίς φιλοσοφικές και υπαρξιακές αγωνίες. Το μάταιο της ζωής μάλιστα, όπως αποδεικνύεται, δεν σκέφτονται ούτε καν ορισμένοι ιερωμένοι που υποτίθεται υπηρετούν μια θρησκεία της οποίας ο θάνατος είναι η βασική φιλοσοφική της βάση.
* * *
Οι εργασίες κατασκευής του τοίχου, συνεχίζονταν κανονικά όλες αυτές τις ημέρες. Τοποθετώντας τσιμεντόλιθους τον ένα πάνω στον άλλο, οι εργάτες σχημάτισαν ένα τοιχίο μερικών δεκάδων μέτρων, ένα τοιχίο γεμάτο «κουτάκια». Εξακολουθούσα να έχω την ίδια απορία για το περίεργο σχήμα.
Δίπλα μου, ορισμένες γυναίκες άρχισαν να διαμαρτύρονται για την ακαταστασία που επικρατούσε, καθώς χώματα, τσιμέντο και σακιά από μαρμαρόσκονη ασεβούσαν επί του χώρου ενώ ένας δυνατός αέρας παρέσερνε τα υλικά και λέρωνε τα μνήματα.
-Μα καλά, δεν προσέχετε καθόλου; Σε κοιμητήριο βρίσκεστε...
Εκείνοι δεν αντέδρασαν, κάτι ψιθύρισαν, συνέχισαν τη δουλειά τους.
* * *
Επέστρεψα στην πόλη. Εικόνες από μια φυσιολογική ζωή. Κόσμος βιαστικός, στο καθημερινό τρέξιμο, αγχωμένες μαμάδες συνόδευαν παιδιά στα αγγλικά ή στο ωδείο, τα αυτοκίνητα ουρές στην Παπαναστασίου, οι συνήθεις διαπληκτισμοί μεταξύ των εξίσου αγχωμένων οδηγών και στα μαγαζιά κουρασμένοι άνθρωποι ψώνιζαν τις καθημερινές προμήθειες της οικογένειας.
Βρήκα ένα φίλο και πήγαμε για καφέ. Δουλεύει σε μια Τράπεζα και άρχισε να μου διηγείται ιστορίες από τη δουλειά του. Είναι αρκετά ενδιαφέρων τύπος και ξέρει πολλά «παρασκήνια» για όσα συμβαίνουν στην πόλη. Μου ανέφερε κάμποσους γνωστούς που κλέβουν... νομιμότατα την Εφορία, για άλλους που πήραν δάνεια και η Τράπεζα τους ψάχνει, για έναν εργολάβο που έδωσε μίζα για να πάρει ένα έργο, για έναν άλλο «επιχειρηματία» που πήρε μια γενναία επιδότηση από κρατικό Οργανισμό με πλαστά χαρτιά... στο τέλος ένιωσα μια απέραντη δυσφορία... Εντάξει, υποψιάζεσαι ότι αυτά συμβαίνουν, αλλά όλα μαζί δεν τα αντέχεις.
* * *
Η κατασκευή του τοίχου στο νεκροταφείο είχε τελειώσει. Το διαπίστωσα σε μια από τις επόμενες επισκέψεις μου. Ήταν μεσημέρι με αφόρητη ζέστη που είχε λιώσει τα κεριά στα μνήματα.
Την απόλυτη ησυχία διέκοψε ο ήχος ενός καροτσιού. Ήταν φορτωμένο με μεταλλικά κουτιά και το έσπρωχνε ένας νεαρός εργάτης. Τον παρατηρούσα να προχωρά ιδρωμένος, ανάμεσα στην ηρεμία των τάφων. Η σκηνή, από μόνη της, μου φάνηκε ότι είχε κάτι το λυρικό.
Δεν άντεξε τα βάρος. Κάποια στιγμή, το καρότσι ξέφυγε, ανατράπηκε, και από ένα μεταλλικό κουτί χύθηκαν κάτω ανθρώπινα οστά! Η σκηνή εξελίχθηκε σε μακάβρια.
Έσκυψε και τα μάζεψε βρίζοντας. Μετά, πλησίασε τον τοίχο, και άρχισε να τοποθετεί τα κουτιά ένα - ένα στους κουφωτούς τσιμεντόλιθους. Η απορία μου για το παράξενο σχήμα του τοίχου λύθηκε.
Ο εργάτης απομακρύνθηκε. Συνέχισα να κοιτάζω τον τοίχο. Να κοιτάζω το σημείο... του τέλους όλων αυτών των ζωών. Ζωές που, σαν όλες, ήταν γεμάτες αγωνίες, άγχη, φιλοδοξίες θεμιτές και αθέμιτες. Με λίγες χαρές και πολλές λύπες. Άνθρωποι που έζησαν, μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά που ανέθρεψαν με κόπο, που ταξίδεψαν ίσως ως τα πέρατα του κόσμου, που ενδεχομένως έκλεψαν, αδίκησαν και τους αδίκησαν, που έκαναν όλα αυτά που κάνουμε οι άνθρωποι ενόσω ζούμε. Και που τώρα δεν τους αναλογούσε παρά μια τρύπα στον τοίχο.
Μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα. Η φθινοπωριάτικη ζέστη ήταν ακόμη πιο έντονη. Στο βάθος του δρόμου είδα τον εργάτη να μεταφέρει και άλλα κουτιά. Αυτή η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ...
ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΛΕΣΗΣ
